search

ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ - ΕΛΛΗΝΕΣ

Γέμισε απ' άκρη σ' άκρη το Underflow, για μια συναυλία με φιλική και ζεστή ατμόσφαιρα, η οποία επιβεβαίωσε τον πρωταγωνιστή της ως δημιουργό που αξιοποιεί το πέρασμα του χρόνου για να μπει ακόμα πιο βαθιά στη μουσική και στον στίχο του...

Χώρος | Underflow, Αθήνα
Ημερομηνία διεξαγωγής | 22/2/2019
Φωτογράφος | Θάνος Λαΐνας (η 3 είναι του Μιχάλη Κουρή)

Ως band leader μετά από πολλά χρόνια επέστρεψε ο Αντώνης Λιβιεράτος την Παρασκευή το βράδυ στο Underflow, στην παρουσίαση του τελευταίου του δίσκου 4 ½ (2018). Η οποία χαρακτηρίστηκε από ένα πολύ ζεστό συναίσθημα για ιστορίες αστικής περιπλάνησης και ανθρώπινων βιωμάτων, συνοδεία εκλεκτών φίλων από τη μουσική του πορεία μέχρι σήμερα.

56Lvrt_2.png

Πολύ ταιριαστά με τη δημιουργική επιμονή του Αντώνη Λιβιεράτου στη διαμόρφωση της σύγχρονης εναλλακτικής σκηνής, η παρουσίαση ξεκίνησε με το κομμάτι "Ο Χρόνος Δε Μ’ Αφορά" από το Πλαστικό Κουτί (2000), με το οποίο παρουσιάστηκε σταδιακά και η βασική μπάντα που τον συνόδευσε. Αψηφώντας τον μικρό χώρο στο υπόγειο του Underflow, μαζί του ήταν η Αντιγόνη Λιβιεράτου στα φωνητικά, ο Ηλίας Λιβιεράτος στα τύμπανα, ο Αντώνης Παπαδόπουλος στην κιθάρα, ο Βάιος Ζητωνούλης στο ηλεκτρικό μπάσο και ο Κώστας Τσιώλης στα πλήκτρα –ο ίδιος ο Λιβιεράτος εναλλασσόταν μεταξύ των synths και της ηλεκτρικής κιθάρας.

56Lvrt_3.jpg

Η τελευταία, μάλιστα, μαρτυρούσε σε κάθε ευκαιρία την αξεπέραστη (κατά πώς φαίνεται) αδυναμία του για το πιο σκληρό rock 'n' roll, ακόμα κι αν στον τελευταίο του δίσκο καταπιάνεται περισσότερο με ηλεκτρονικούς πειραματισμούς και jazz-blues αποχρώσεις. Ειδικά στις πιο ηλεκτρικές εκρήξεις, ο χώρος του Underflow γινόταν ακόμη πιο μικρός: σα να μη χωρούσε την ενέργεια που φυλούσε ο Λιβιεράτος για αυτό το λάιβ. Ο δε καθιστός και «ήσυχος» κόσμος, ο οποίος γέμισε από άκρη σ’ άκρη τον συναυλιακό χώρο του γνωστού δισκάδικου της Καλλιρόης, έμοιαζε ομολογουμένως κάπως παράταιρος.

56Lvrt_4.png

Με χαριτωμένη αμηχανία όσο έβρισκε τα πατήματά του στα ενδιάμεσα των κομματιών, ο Λιβιεράτος οδήγησε λοιπόν την παρουσίαση του νέου του δίσκου από την έντονης πειραματικής διάθεσης "Αγία Σκουριά" στον ασφυκτικό "Καύσωνα" και από το ερωτικό "Κάποιος, Κάπου" στον σουρεαλιστικό "Μυστικό Κήπο". Το τελευταίο ωστόσο τμήμα του πρώτου μέρους μάς πήγε πίσω στο Τεράστιο Κίτρινο Πράγμα (1997) και τον "Νέο Κόσμο".

56Lvrt_5.png

Μετά από μισάωρο διάλειμμα, το δεύτερο μέρος επέστρεψε με αρκετές εκπλήξεις και τον Αντώνη Λιβιεράτο στο πιάνο αυτή τη φορά, να καλεί στη σκηνή αγαπημένους του φίλους και συνεργάτες, ώστε να αναβιώσουν τα «κουαρτέτα των κουρείων», όπως είπε. Ο Χρήστος Αλεξόπουλος, ιδρυτής της Puzzlemusik (από την οποία και κυκλοφορεί το 4 ½), πήρε λοιπόν θέση στα πλήκτρα, ενώ από πάνω του στήθηκαν σχεδόν θεατρικά ο Άκης Μπογιατζής, ο Στάθης Ιωάννου, ο Σωτήρης Δεμπόνος και ο Μάριος Σαρακινός –και οι τέσσερις σημαντικοί συνεργάτες, σε διάφορα μουσικά σχήματα, αλλά και φίλοι του Λιβιεράτου μέσα στα χρόνια. Όλοι μαζί, πρόσφεραν μια θιασωτική εκτέλεση στο "Τραγούδι Των Πειρατών".

56Lvrt_6.png

Το ταξίδι προς τα πίσω συνεχίστηκε ύστερα με το "Περί Γήρατος" και το "Τεράστιο Κίτρινο Πράγμα", ώσπου στη σκηνή κλήθηκε το δυνατό χαρτί της βραδιάς: ο εξαιρετικός σαξοφωνίστας Τάσος Κάτσαρης, ο οποίος συνόδευσε τον Λιβιεράτο σε 3 ακόμη κομμάτια από τον τελευταίο του δίσκο, "Συμβαίνει Τακτικά", "Εξαίσια Πτώματα" και "Βήματα Στις Σκάλες". Στο τελευταίο, μάλιστα, ο Κάτσαρης παρέσυρε ολόκληρη τη μπάντα στους ελιγμούς των αυτοσχεδιασμών του, συνθέτοντας την πιο εντυπωσιακή στιγμή της βραδιάς.

56Lvrt_7.png

Παρά λοιπόν τις όποιες τεχνικές αστοχίες που μπορεί να παρενέβησαν στη ροή της βραδιάς (όπως τα τρεμάμενα φώτα ή οι ανακατατάξεις επί σκηνής και το «στρίμωγμα»), ο Αντώνης Λιβιεράτος δημιούργησε μια πολύ φιλική και ζεστή ατμόσφαιρα στην παρουσίαση του δίσκου του, αψηφώντας τους όποιους περιορισμούς. Παρέμεινε έτσι πιστός στη θέλησή του να παρουσιάζει όχι μόνο νέες και διαφορετικές προσεγγίσεις, αλλά και πολυσυλλεκτικά έργα, που στόχο έχουν την από κοινού εξερεύνηση του μουσικού χάρτη και την αφήγηση μιας ιστορίας ανθρώπινης και καθημερινής, με τις μικρές δόσεις υπέρβασης και υπερβολής που τη χαρακτηρίζουν.

Με έντονη δημιουργική ανησυχία, όπως άλλωστε μαρτύρησαν και οι  υφολογικές μεταπτώσεις από τα synths στις μπαλάντες και από το rock 'n' roll στη free jazz, ο Αντώνης Λιβιεράτος παραμένει ανάμεσα στους δημιουργούς που αξιοποιούν το πέρασμα του χρόνου για να μπουν ακόμα πιο βαθιά στη μουσική και στον στίχο τους. Καταρρίπτοντας ενίοτε και τα δικά τους στάνταρ προκειμένου να εξελίξουν την τέχνη και την προσέγγισή τους.